icon_kws

De Vereniging

Naar de KWS Verenigingsite

iconSneekweek

83e Sneekweek

Schrijf je hier in!

Via een slippertje op de Ambu

Via een slippertje op de Ambu

Een paar maal daags is het spitsuur op de jollensteiger bij de Roerkoning. Niet alleen zeilers, maar ook veel ouders en anderen helpen tuigen en in en uit het water. Deze praktische reuring wordt gekenmerkt door veel ‘Succes!’ en ‘Bedankt!’

 

Maandagmiddag rond enen was dat ook zo. Maar helper, Hans Huiskes, floepte erín, tussen trolley en 2.4. Ach, maakt het uit … Nou, dat denken overschreeuwde hij direct: ‘Au! Au! Au! Au! Au! Au! Míjn arm, mijn árm, mijn arm!’ gevolgd door herhaald vloeken. Hij werd door omstanders op de steiger gesleurd. Dit was géén grapje. Hij vergíng van de pijn, kon niks, zijn arm deed verschrikkelijk zeer. Maar wat er aan de hand was? Uit voorzorg noemde ik aan de omgeven mensen dat hij aan zijn hart geopereerd zal worden.

 

 “EHBO! EHBO!” “Ambulance, bél een ambulance!” Ondanks gepaste kalmte, belden twee vrijwilligers van de Roerkoning tegelijkertijd met 112, terwijl ze op anderhalve meter afstand van elkaar het telefoongesprek voerden. Een bhv-er en Rode Kruis-mensen waren zo ter plekke, evenals toevallig Gerlof van der Werf. Voor wie hem niet kent: Gerlof was hoofd van de cardiologieafdeling van het Antonius Ziekenhuis. Was nu de ambu-boot er nog maar. Deze dienst heeft de Sneekweek een aantal jaren gehad, maar was veel te duur. Wat is te duur?

 

Pontbaas Jelmer hield een pont vrij voor de Ambu. Vrijwilligers van de Roerkoning verleenden ‘eerste hulp’ met aanwijzingen van Gerlof. Een badlaken werd hoog gehouden als zonnescherm, een zwemvest werd kussen, natte theedoeken en toiletpapier gaven iets verlichting? G-zeilers verplaatsten een knoerd van een parasol op de jollensteiger en hielpen met flair bij het opruimen van de zeilerij.

 

Goh! Wat had hij een pijn! Die Hans. Jammerend, kermend, rochelend en ook overdenkend en lachwekkend dankbaar in de realiteit van het gebeuren. Hij was zó blij met de lieve mensen om hem heen dat hij op het moment de helpenden wilde trakteren. .... wachten en maar wachten. En onderwijl schoot door de hoofden dat de dag ervoor óók op dezelfde plek een ambu was.

 

Mentale co-assistentie verleende Fryda, die kraamverzorgster is geweest. Deze pijn en die pijn en de benadering ervan hebben overeenkomsten. Even de film versnellen: Ambulanceverpleegkundige Willem, heeft Hans een roesje gegeven en nog meer, want het was onvoldoende. Ik, schijtlijster en medisch knurft, was ter plekke de enige bekende van Drentse Amsterdammer Hans Huiskes. Met toegekeerde rug zat ik erbij terwijl Gerlof, Willem en rijder Eeuwe met een theedoek Hans’ schouder weer op de juiste plaats brachten. Brrrr. Hans klaarde direct op voor – laten we zeggen – 70%. Met nog een kus op z’n kale hoofd ging hij de ambulance in. Hij was er weer. In de ambulance kletste hij vol lof Willem de oren van zijn kop over zijn Sneekweek-oorsprong en -avontoer om vanuit Amsterdam voor de 83e editie hier te komen. 

 

Zie je het je al voor je: een man van 51 op blote voeten in het ziekenhuis in natte kleren tot de borst, een spoortje bloed op onderlip en kin mét Sneekweek-pet? Als een sloeber. En toch niet. Wat hadden wij een lol!

 

 

Achterafpraat

Hans had een slippertje maakte; letterlijk. Rót slippers! Zijn slipper gleed weg toen hij zich schrap zette om een laser op de trolley te tillen; de ambu moest uit Joure komen. De collega’s van Sneek waren onderweg voor een andere klus. Er was geen spoed gemeld. Achteraf noemde ambulanceverpleegkundige Willem, dat véél pijn wel een reden is voor een spoedrit; Hans zijn ondergedompelde telefoon deed het nog, wel wat zachter; met pret liet Hans zien, dat hij eigenhandig de pontoverzet van de ambulance had gefilmd.

 

In de namiddag waren we alweer op het starteiland en we hadden ‘niks’ gemist. Geen starts, weet je wel. Met grote glimlach en verhalen heeft Hans een rondje helpenden dank betuigd. Merkte jij ze op? Al die Sneekweek-hulptroepen die verder reiken dan grijze polo-dragers? Mooi hè. Ook typisch Sneekweek.  

 

Tekst: Annechina de Jong