icon_kws

De Vereniging

Naar de KWS Verenigingsite

iconSneekweek

83e Sneekweek

Schrijf je hier in!

Van aanvaring tot zonsverduistering

Van aanvaring tot zonsverduistering

Peter van der Meeren | Leeuwarder Courant


In 82 Sneekweken is het één keer voorgekomen dat een hoofdprijs niet is uitgereikt. Andere ‘sterke verhalen’? Genoeg!
 
Een Sneekweek waarin een zonsverduistering plaatsvond? Jazeker, het is gebeurd. En wel op 11 augustus 1999, op Hardzeildag nota bene. De maan schoof, vanaf de aarde gezien, voor de zon langs, waardoor het Sneekermeer zo’n 2,5 uur in duisternis werd gehuld. Dat leverde onvergetelijke beelden op. Op het startschip werden meterslange linten met lampjes ontstoken. Boten voeren met stormlampen. Hier en daar brandde een kaars.  ,,Dit maak je maar één keer in je leven mee’’, zo zeiden honderden zeilers.


De Sneekweek is voor duizenden deelnemers op vele andere manieren onvergetelijk geworden. Menig keer zorgde een weersomslag voor benauwde momenten. Zoals op de slotdag van de Sneekweek in 1982. Binnen een half uur werd de blauwe lucht roetzwart en vielen er in een vijftien minuten durende bui hagelstenen zo groot als knikkers. In de bui werden windstoten met een kracht van 10 Beaufort gemeten. Boten werden op het strand van Terherne gesmeten. ,,De Valken hingen in de bomen’’, merkte Regenboog-veteraan Henny Röfekamp op.
,,Dit was een ongelooflijke windhoos’’, sprak de in de Randmeer debuterende Jörgen Poortman. ,,Het Sneekermeer was een slagveld, we hadden hooguit 25 meter zicht. Maar na een kwartier was de bui ineens weg, was het water rimpelloos en het zicht oneindig. Zeer onwezenlijk.’’ Poortman hield er niets aan over en voer vervolgens in meer dan 25 Sneekweken mee. Twintig jaar na zijn onvergetelijke debuut was hij een van de zeilers die in een bui belandde waarin windstoten met een snelheid van 112 kilometer per uur werden gemeten.

 

Ook op de wal kan het in de Sneekweek behoorlijk donderen. ‘Aanvaringen’ tussen stuurlieden worden echter negen van de tien keer op verbale wijze beslecht in de protestkamer. Natuurlijk niet tot ieders tevredenheid, maar zo werkt het systeem.

 

In 1994 nam een zeiler het recht echter in eigen hand. Hij raakte zijn dagzege kwijt omdat Harmen Donker als zeiler in de B-groep van de Regenboog-klasse had geconstateerd dat al zijn concurrenten waren vergeten een boei te ronden. De jury gaf Donker gelijk en diskwalificeerde in deze klasse iedereen, behalve de indiener van het logische protest.

 

Dat gaf de Sneker weinig vreugde, want een ontstemde rivaal diende hem een vuistslag toe. Daardoor kon voor de eerste en tot nu toe laatste keer in de Sneekweek geen hoofdprijs worden uitgereikt, mede omdat Donker zich onder medische behandeling diende te stellen. Hij raakte door het onverkwikkelijke incident een contactlens kwijt.

 

De dader werd door het Watersportverbond voor ruim een jaar geschorst. Hij leende zijn Regenboog daarom uit aan de broers Will, Thomas en Maurice Schonk die hiermee een week na de Sneekweek op hetzelfde water Nederlands kampioen werden.

 

Een andere primeur vond plaats in 1974. Voor de eerste keer in veertig jaar moest een Sneekweek-wedstrijd worden geannuleerd omdat een boei was ‘verdwenen’. Die was door een groep Schakel-zeilers overvaren, waardoor de ankerketting brak en de boei  het riet indreef. Tachtig zeilers in drie klassen werden gedupeerd.


In 1981 liefst drie primeurs. De twee Sneker zeilclubs fuseerden tot KWS, er voeren surfers mee in de Sneekweek en zeilers mochten na de serie van zes wedstrijden hun slechtste resultaat van hun scorelijst wegstrepen. De plankzeilers waren tien edities van de partij. Simon Kasemier uit Drachten won vier keer. Mede door zijn inbreng (zijn moeder is van Slowaakse afkomst) meldden zich ook Slowaakse surfers op het Sneekermeer.


In 1990 won Jan Siter uit Bratislava de hoofdprijs op de Lechner-plank. Hij is niet de enige buitenlandse winnaar geweest. Zo won de Duitser Ralph Terheijden vijf keer in de Laser-2. Wandborden hangen ook aan de muur in België, Curacao en Nieuw-Zeeland. In 1997 won Ian Baker uit Timaru.

 

De Nieuw-Zeelandse Finn-zeiler was van Polen op weg naar de Kieler Woche, toen zijn oog in een Duits wegrestaurant viel op een folder waarin reclame werd gemaakt voor de Sneekweek. ,,Ik had er nog nooit van gehoord. ‘Big sailing, big fun’, stond er in de folder. Ik dacht: waarom niet? Ik wilde ervaring opdoen in grote velden en mijn boot hoefde pas twee weken later in de zeecontainer in Rotterdam’’, sprak Baker na zijn overwinning.

 

Op de Hardzeildag van 1996 werd de show gestolen door Roy Heiner. Hij had het bestuur van de Spanker-klasse beloofd om ter promotie een Sneekweek-race mee te varen, maar was ‘even vergeten’ dat tegelijkertijd de Olympische Spelen werden gehouden. De in Zuid-Afrika geboren Heiner won voor Nederland olympisch brons in de Finn-klasse. Hij keerde op woensdagochtend terug op Schiphol, racede naar het Sneekermeer, was net op tijd voor de start van de Spanker-wedstrijd en won samen met de Groningse studente Corine Veraart met een straatlengte voorsprong. ,,Maar dit was moeilijker dan een olympische race’’, sprak Heiner. ,,Wát een lading boten! Gelukkig zag Corine de laatste boei liggen, want ik was het spoor even kwijt.’’